Rustema

_{(naar aanleiding van Arjan Veelen en Tom-Jan Meeus deze reactie naar NRC)}

Bedrijven krijgen veel kritiek. Toch krijgen ze vaak, zoals in het huidige regeerakkoord, wel wat ze vragen. Burgers meestal niet. Het probleem is dat burgers per definitie slecht georganiseerd zijn. Zeker als je het vergelijkt met het bedrijfsleven. Organisaties zijn doelgericht en als het niet lukt het doel te bereiken dan stoppen ze. Commerciële organisaties gaan ook daadwerkelijk failliet.

Die wezenlijke kracht van organisaties, en zeker de commerciële, maakt dat ze grote invloed hebben op een overheid. Andersom is de overheid als organisatie ook van veel organisaties afhankelijk. Burgers stemmen en geven soms hun mening, als ze daar al de moeite voor nemen en het zinnig achten. Als goedkope kopij om aandacht mee in te kopen is dit wel goed zichtbaar, maar uiteindelijk minder zwaarwegend dan de stille wensen van het bedrijfsleven.

Individuen zijn namelijk niet zo doelgericht, maar wèl sterfelijk. Ondernemingen kunnen juist generaties overleven, maar sommige burgers hebben overleven niet eens als doel. Hoe te leven en wat een goed leven is levert een eindeloze discussie op tussen mensen onderling met misschien wel evenveel standpunten. Iedereen doet maar wat op basis van individuele situaties en ervaringen. Het is lastig zaken doen met zo’n divers gezelschap.

Het vergt een hele sterke democratie om de invloed van burgers in evenwicht te brengen met die van organisaties. Al die verschillende standpunten moeten dan gereduceerd worden tot hanteerbare wereldbeelden om een samenleving op te baseren. Het is bijna altijd een teleurstelling op individueel niveau, maar o zo noodzakelijk.

Commerciële ondernemingen daarentegen zijn eerder incidenteel en berekenend dan structureel en ideologisch bondgenoot van de democratie. Gezien vanuit hun doelstellingen is het belangrijk dat zoveel mogelijk kosten niet bij ze in rekening worden gebracht. Een overheid als bondgenoot helpt mee om kosten te collectiviseren; als de grond vervuild wordt, grondstoffen gewonnen, mensen ontheemd, uitgebuit en ongezond of gedood worden dan is het prettig als de overheid de gevolgen ervan op zich neemt. Ook is het fijn als er ergens op de wereld overheden zijn die in arbeidskrachten investeren door ze goed onderwijs te geven. Zonder enige compensatie voor die investering worden die opgekweekte talenten dan uit hun geboorteland gehaald en tot werknemer gemaakt. Als ze niet meer voldoen dan moeten ze zo snel en goedkoop mogelijk een kostenpost worden voor de overheid.

Het is burgers eerder wel gelukt zich te organiseren. De grootste successen zijn behaald via vakbonden vanuit het eigenbelang als werknemer dankzij het dwangmiddel van de staking. Het lukte veel minder goed gelukt de planeet georganiseerd te beschermen. Zelfs op kleinere schaal is het moeilijk om als burgers het leefmilieu te beschermen.

Een grote vijand van de burger is namelijk de consument. Niet toevallig is de mens allebei, met het bedrijfsleven als lachende derde. De consument heeft verlangens die door de industrie op geraffineerde en vooral ook industriële wijze worden aangewakkerd. De benodigde dienstverlening om dat doelgericht te bereiken kan door de verkopers van producten en diensten worden ingekocht bij de handelaren in aandacht en profielen. Denk met name aan big tech-bedrijven zoals Google en Meta en in mindere mate lokale verkopers van reclame op traditionele radio, tv en kranten.

Het disciplineren van de consument is daarna een bescheiden kostenpost, maar met grote gevolgen. Die emotionele consument kan als een piano bespeeld worden, zeker nu bijna elke consument zichzelf (hyper)actief profileert zonder daarvoor vergoed te worden. De consument is nu zo gek om onbetaald met een vinger op een stukje glas te tikken en zo oneindige hoeveelheden data in te leveren en op te geven. Al doende draagt het zelfs bij aan de eerder genoemde individuele zingeving.

Het lukt burgers ook nauwelijks om dit aan banden te leggen. Bij reclame voor tabak en alcohol is dit na decennia al wel geaccepteerd maar – zucht – de hele wetgevende route moet ook opnieuw afgelegd worden voor bijvoorbeeld ongezond eten, fossiele producten en andere onwenselijke troep.

Het beperken van big tech is moeilijk omdat deze industrie zeer goed bevriend is en afhankelijk van de huidige Amerikaanse regering. De president is aan de macht is gekomen dankzij de aandachtsindustrie. Met hulp van leugens en de aandacht van makkelijk te bespelen consumenten is de burger ontkracht.

Hoe krijgen we burgers zo ver dat ze zich wèl goed organiseren? Liefst ook voor kwesties die nìet in het directe eigenbelang zijn. Daarvoor zou elke burger vandaag nog twee stappen moeten nemen: ban big tech uit uw leven en organiseert u zich als burger.

Neem geen ‘gratis’ big tech-diensten af en installeer een filter in uw internetmodem dat reclame en data-verzamelen onderschept. Zo’n filter is natuurlijk geen gangbaar product, mogelijk moet u er een lokale technicus voor inhuren.

Uzelf organiseren als burger is voor een groot deel financieel. Het is zaak om organisaties van burgers structureel te ondersteunen met een lidmaatschap, net zoals u lid bent van een kwaliteitskrant. Miljoenen tientjes samen maken het mogelijk om werknemers in de communicatie, het recht en lobby aan te nemen die net zo doelgericht werken als die in commerciële ondernemingen. Selecteer de organisatie op basis van altruïstische doelstellingen. Juist die hebben uw steun nodig, terwijl belangenorganisaties voor u als automobilist, huizenbezitter of andere soort consument al sterke en machtige organisaties hebben.

Het gaat om doorlopende steun eerder dan een incidentele donatie of meelopen in een demonstratie. Juist op basis van betrouwbare inkomsten is een organisatie te bouwen.

Als burger is het niet alleen goed te stemmen op een democratische politieke partij, maar ook om er lid van te worden. Voelt u zich niet thuis bij een enkele partij, word gerust lid van twee of drie. Meedoen met interne partijdiscussies of stemmingen hoeft niet altijd, net zoals het niet erg is als u geen tijd heeft om alle goede journalistiek waar u voor betaalt te lezen. Waar het om draait is doelgerichte organisaties te steunen als burger.

Reinder Rustema is sinds 2005 eindredacteur van een petitiewebsite.

After I spoke with a Ukrainian woman here in Amsterdam I worry about the psychological damage for those left behind. She said:

Life here is heaven. We’re so grateful now to the ordinary things that usually seem to be basic: no bombing, no sirens, light, water, heating, we as a family together.

So eventually there will probably be a difference between those who didn’t endure it and those who did. It must be healthy for those in Ukraine to release their anger and frustration against Putin.

Wikipedia explains what an effigy is:

An effigy is a sculptural representation, often life-size, of a specific person or a prototypical figure. The term is mostly used for the makeshift dummies used for symbolic punishment in political protests

Let every community set up an effigy of Putin in the central square which every local can release his anger on. I propose the following rules:

• only use garbage, second hand material, with no or little value, to make one
• no weapons or tools, only use bare hands and words for your release
• make only one per community, not many

Make a Putin effigy poppet

Take a black or dark blue suit, shirt and tie. Dress it on a piece of wood. The clothes are wrapped around it and you fill it with hay or pillows. Two pieces of wood go through the legs of the pants, attach those to the other piece of wood in the crotch. Fill it up with hay and pillows. On top you attach a ball and pull a white plastic bag over it with a charicature of Putin’s face drawn on it.

You might want to attach shoes for those who want to start their therapeutic session with stamping his feet.

Attach the poppet firmly to a strong pole in the center of a central open space.

No weapons

Because it needs to be physical for you, to release tensions through your body, you should not bring tools, weapons or fire to destroy the poppet. Perhaps on special occasions you can set one on fire.

And let others have a go at Putin too. After all, it is a community thing, it will unite people with their cropped up frustrations. It might need to be stitched back together every night because it probably has to endure a lot.

Only one

Why only one per town? Because it will bring people together. While you are standing in line or just being a spectator you can hear what others are shouting at the Putin poppet, you can see you are not alone, that the community comes together. To fight Putin as a group is also visually strong because some might want to spread imagery of it through the internet to inspire others and perhaps even reach Russians, bypassing censorship.

Post by @rrustema@mastodon.social

View on Mastodon